[ قيامت و ورود به دوزخ ] وَيَقُولُ الْإِنسَانُ أَءِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيّاً « 66 » أَوَلَا يَذْكُرُ الْإِنسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِن قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْئاً « 67 » فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيَاطينَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيّاً « 68 » ثُمَّ لَنَنزِعَنَّ مِن كُلِّ شِيعَةٍ أَيُّهُمْ أَشَدُّ عَلَى الرَّحْمنِ عِتِيّاً « 69 » ثُمَّ لَنَحْنُ أَعْلَمُ بِالَّذِينَ هُمْ أَوْلَى بِهَا صِلِيّاً « 70 » وَإِن مِّنكُمْ إِلَّا وَارِدُهَا كَانَ عَلَى رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيّاً « 71 » ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِينَ اتَّقَوْا وَنَذَرُ الظَّالِمِينَ فِيهَا جِثِيّاً « 72 » لغت و اعراب : جِثىّ جمع جاثى : به زانو درآمده . اصلش جثوى بر وزن سجود است . شيعه : گروه همفكر و همكار . عِتىّ اصلش عُتوى ، مصدر است به معناى تمرّد و نافرمانى . صِلىّ اصلش صلوى ، مصدر است به معناى دخول در آتش يا چشيدن عذاب آن . و أيّهم أشدّ « أىّ » موصوله به معناى الّذى ، و جمله مبتدا و خبر است و محلًاّ منصوب ، مفعول لننزعنَّ . و ممكن است « أىّ » مفعول لننزعنّ باشد و « أشدّ » صلهء آن و ضمّ براى اين است كه مبنى بر ضمّ است . ثمّ لنحن « ثمّ » براى تراخى در ذكر است . ورد الماءَ وروداً اصل لغت ، قصد رسيدن به آب است و در قرب و دخول در آن نيز استعمال مىشود . تفسير : وَيَقُولُ الْإِنسَانُ أَءِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيّاً از اين آيه تا آيهء 72 كه هفت آيه است بازگشت است به بيان حال صالحان و طالحان و